eva stefania

2012-01-28T19:55:00.000+01:00

Wracam powoli do mojej miłości - fotografii, trzymajcie za nas kciuki :) http://evastefaniafoto.blogspot.com/

2012-01-03T21:45:00.001+01:00

2011-12-25T20:05:00.000+01:00

Święta w górach

i świąteczne lenistwo :)

2011-12-25T13:51:00.002+01:00

‎"Przykładanie osobistej wartości czy branie rzeczy do siebie to najwyższy wyraz samolubstwa, ponieważ z góry zakładamy, że wszystko dotyczy mojego “ja”. W okresie naszej edukacji czy udomowiania, nauczyliśmy się brać wszystko do siebie.Myślimy, że jesteśmy odpowiedzialni za wszystko. Ja, ja, zawsze ja!
Nic, co robią inni ludzie, nie dzieje się z Twojego powodu. Postępują tak, a nie inaczej, z uwagi na siebie. Wszyscy ludzie żyją w swoim własnym śnie, w swoim własnym umyśle, w świecie zupełnie różnym od naszego. Kiedy bierzemy coś do siebie, zakładamy, ze oni wiedzą, jak wygląda nasz świat, i próbujemy nałożyć nasz świat na ich. Nawet gdy sytuacja wydaje się być bardzo osobista, nawet, gdy inni ubliżają Ci wprost – nie ma to nic wspólnego z Tobą"

"To, co mówią i robią inni oraz opinie, które wygłaszają, wynikają z umów, które zachowują w swym umyśle. Punkt widzenia bierze się z zaprogramowania, jakie nam wszczepiono podczas udomowiania. Gdy ktoś wygłasza opinię na Twój temat, mówiąc: “jesteś gruby”, nie bierz tego do siebie, bo w istocie, osoba ta zajmuje się swoimi własnymi uczuciami, przekonaniami i opiniami.
Może z łatwością wziąć Cię na haczyk jedną niepozorną uwagą i nakarmić każdą trucizną, a ponieważ Ty bierzesz rzeczy do siebie, zjesz wszystko. Zjadasz wszystkie cudze emocjonalne śmieci, które stają się wtedy Twoimi śmieciami. Lecz jeżeli nie weźmiesz tego do siebie, pozostaniesz odporny na truciznę w samym środku piekła.

Odporność na truciznę w samym środku piekła to dar, który ofiarowuje Ci ta właśnie umowa. Kiedy bierzesz rzeczy do siebie, wtedy czujesz się dotknięty, a Twoją reakcją jest obrona swoich przekonań i wywoływanie konfliktów. Robisz z igły widły, ponieważ masz potrzebę posiadania racji i odmówienia jej wszystkim innym. Usilnie się starasz, aby mieć rację – wygłaszając swoje własne opinie.

Na tej samej zasadzie, wszystko, co mówisz i robisz jest projekcją Twojego własnego, prywatnego snu i odzwierciedleniem umów z samym sobą. To, co mówisz, to, co robisz i opinie, które wygłaszasz wynikają z umów, które zawarłeś z samym sobą – a opinie te nie mają nic wspólnego ze mną."

Don Miguel Ruiz-Cztery umowy Tolteków

2011-12-24T23:47:00.002+01:00

2011-12-24T12:50:00.001+01:00

Spokojnych, ciepłych, pełnych miłości Świąt Wam życzę.

2011-12-23T16:40:00.000+01:00

Spokój w górach, jak dobrze znów być sobą, porzucić stan wewnętrznej walki i czuć coraz mocniej, że życie może sobie płynąć spontanicznie i radośnie w zgodzie ze mną. Pogubiłam się ostatnio siedząc w mieście, ale tylko po to żeby znów się odnaleźć, wszystkie bezsensowne koncepcje i iluzje powychodziły na zewnątrz, pojawiło się dobre rozczarowanie od którego można zacząć wszystko od początku z pozytywnym nastawieniem.

Piękna zima za oknem, ostatnie przygotowania do świąt, ukochana osoba obok, piękna choinka, ciepły dom, Elka Fitzgerald śpiewa, tego mi było trzeba.

2011-12-07T00:27:00.001+01:00

Piękny dokument polecam

http://kinoplex.gazeta.pl/specjalne/2,116212,10102105,Czarna_corka.html

2011-12-03T22:35:00.001+01:00

Bardzo polecam całe 3 części :)

2011-11-23T00:28:00.001+01:00

Music to quiet the mind

"Głos wielkiego ducha jest słyszany w świergotaniu
ptaków, szumie wód, słodkim oddechu kwiatów. Im bardziej przybywa mi lat tym bliższa staje się indiańska miłość do ziemi. Ziemia koi, wzmacnia, oczyszcza i uzdrawia. Dlatego ja, stara Indianka wciąż siadam na ziemi. Dla mnie siedzenie lub leżenie na niej umożliwia jaśniejsze widzenie tajemnic życia, głębsze myślenie i odczuwanie."

2011-11-17T09:17:00.001+01:00

"Wraz z innymi mnichami, Gowinda zatrzymał się kiedyś na odpoczynek w owym ogrodzie, który kurtyzana Kamala ofiarowała uczniom Gautamy. Doszły go słuchy o starym przewoźniku, który mieszka nad wodą o jeden dzień marszu stąd i przez wielu uważany jest za mędrca. Kiedy Gowinda ruszał dalej, wybrał drogę wiodącą koło przeprawy, chcąc koniecznie zobaczyć owego przewoźnika. Gdyż, jakkolwiek przez całe życie przestrzegał reguły, a z racji wieku i właściwej sobie skromności cieszył się szacunkiem i czcią młodszych mnichów, w jego sercu nie wygasł niepokój i gorączka poszukiwania.

Dotarł do rzeki, poprosił starego, by go przewiózł, a gdy wysiadali na drugim brzegu, rzekł:
— Świadczysz wiele dobrego nam, mnichom i pielg rzymom, wielu z nas przewiozłeś na drugi brzeg. Czy i ty, przewoźniku, jesteś poszukiwaczem drogi prawdy?
— Mienisz siebie samego poszukiwaczem, o czcigodny — odrzekł Siddhartha i w jego starych oczach zamigotał uśmiech — a czyż nie osiągnąłeś już podeszłego wieku i nie nosisz szaty uczniów Gautamy?
— To prawda, jestem już stary — rzekł Gowinda — ale szukam dalej. Nigdy nie przestanę szukać, takie już chyba moje przeznaczenie. I ty, jak mi się zdaje, kiedyś szukałeś. Czy zechcesz mi coś powiedzieć, o czcigodny?
— Cóż miałbym ci powiedzieć? — rzekł Siddhartha — Może, że za dużo szukasz, że szukając tak dużo, nie możesz znaleźć?
— Jakże to? — rzekł Gowinda.
— Kiedy ktoś szuka — rzekł Siddhartha — wówczas łatwo może się zdarzyć, że oczy jego widzą już tylko to, czego szukają, że nie jest w stanie niczego znaleźć, nic do siebie dopuścić, bo myśli tylko o tym, czego szuka, bo ma przed sobą cel, bo jest opętany myślą o celu. Wszak szukać znaczy mieć cel. Zaś znajdować, to być wolnym, być otwartym, nie mieć żadnego celu. Ty, o czcigodny, jesteś może w istocie poszukiwaczem, bo goniąc za celem, nie dostrzegasz pew nych rzeczy, które masz przed oczyma."

"Siddhartha” Hermann Hesse

2011-11-16T21:11:00.001+01:00

Taki wieczór rozmowy w milczeniu z samą sobą, w ciszy i spokoju.

2011-11-07T16:17:00.001+01:00

2011-11-07T00:25:00.001+01:00

"Dla większości ludzi chwila obecna prawie nie istnieje. Ponieważ to czym są naprawdę zainteresowani to następny moment albo jeszcze kolejny więc, żyją zawsze "w kierunku" przyszłości. Żyją w kierunku następnego momentu i nieświadomie traktują następny moment, następny punkt w przyszłości, do którego muszą dotrzeć jako ważniejszy niż obecny moment. Nie zdając sobie sprawy, że przyszły moment do którego tak desperacko chcą się dostać dziś wieczorem, jutro itd…albo w jakiejkolwiek czynności chcą pozbyć się tego z drogi, chcą znaleźć się już na mecie. Nie rozpoznają, że przyszłość nie istnieje, jedynie jako forma myślowa. Tak więc, kiedy żyjesz zawsze " w kierunku" przyszłości, żyjesz uwięziony w koncepcyjnej rzeczywistości form myślowych, która udaje większe znaczenie dla ciebie niż bezpośrednia rzeczywistość życia, która jest zawsze Teraz ponieważ Twoje życie składa się, w całości z teraźniejszej chwili. Twoje życie nie jest nigdy, nie tym momentem. Nawet jeżeli pamiętasz przeszłość, możesz pamiętać ją jedynie Teraz. Kiedy myślisz o przyszłości, możesz o niej myśleć jedynie Teraz ale ludzie żyją tak jakby obecna chwila była przeszkodą, którą muszą sforsować w celu dostania się do jakiegoś lepszego momentu, który nigdy nie przychodzi. Tak więc, jest to obłąkany sposób życia i to czyni życie ciężkim, to czyni życie wysiłkiem" E.Tolle

Proste historie łódzkie.

2011-11-02T17:28:00.000+01:00

Głowy ludzi siedzących w autobusie kołysały się tak jakby nie miało ich nic już dobrego spotkać. Zdawało się jakby to było zupełnie po za ich kontrolą. Poszarzałe oczy, usztywnione prozą życia karki. Obok mnie starszy pan elegancko ubrany jak na popołudniową mszę, oparty o biurową teczkę, z której przed momentem wyjął plik różnych ulotek zapakowanych starannie w torbę foliową. Pozory są zachowane ale na drugi rzut oka coś mnie w nim niepokoi, spod spodni garniturowych, luźno kantem odstających nogawek z lat sześćdziesiątych wystają spodnie od piżamy.

2011-11-02T10:45:00.001+01:00

i znów Buckley...przypomniało mi się

2011-11-01T18:58:00.001+01:00

2011-10-25T22:12:00.002+02:00

2011-10-24T22:26:00.002+02:00

W miarę upływu życia, które przysparza nam trudnych sytuacji wiele osób traci wrażliwość co nazywa się psychopatyzacją. Pozostając jedynie w sferze psychologicznej, przywiązując się do każdej myśli wytwarzanej przez szalony umysł stajemy się "suchymi żywymi trupami" - jak mówi mój profesor Lipiński.

Jak uniknąć utraty wrażliwości ? Mój ulubiony temat to ten, który mówi o związkach i miłości. Ludzie boją się miłości, coraz trudniej im zaufać, poddać się miłości, przestać kontrolować. Wciąż szukając recepty na udany związek, mają wrażenie, że za chwilę ją złapią wciąż nie mogąc jej dogonić, zamiast cieszyć się sobą tu i teraz, biegną zmęczeni pomijając obecną chwile i tym samym tracą prawdziwe życie. W rezultacje wprowadzają do związku zamęt, cierpienie, które daje im poczucie żywości zwiazku ..."walczymy więc nadal żyjemy", w rezultacje odwrażliwiają się w poczuciu strachu i zmęczeni poszukują nadal tej wyobrażonej miłości, pełnej oczekiwań. Zaprzestanie ciągłej gonitwy, zatrzymanie się w sobie czyli w tym momencie, poznanie siebie, wejście do sfery duchowej, a opuszczenie i obserwowanie tej psychologicznej daje nam szanse na wewnętrzną młodość i po prostu porzucenie cierpienia. Rozmawiałam na ten temat z ludźmi ze studiów i niektórzy mówili : "dobrze…ale co to jest duchowość, gdzie jej szukać ( wskazując rękoma na zewnątrz ) , jak duchowość ma nam zapewnić spokój skoro to takie niepewne?, przecież nie potrafię porzucić wymiaru psychologicznego bo moje życie dzieje się właśnie w nim, nie wierze w Boga więc jak mam szukać sfery ducha"

Dla analitycznego umysłu duchowość należałoby wsadzić do pudełka z takim napisem : Duchowość. Co nam daje ? : prawdopodobnie spokój, powinno dać szczęście, dobrą miłość, dobre życie. A czym to jest ? …i tu umysł zaczyna się niepokoić bo na to już nie zna odpowiedzi ponieważ potrzebuje kolejnej koncepcji.

Ludzie nie chcą wyjść z psychologicznego wymiaru i tu mając na myśli ludzi nie mówię o wszystkich po za mną, mówię o sobie, która dziś rano robiąc śniadanie, złapałam się nad tym, że już ponad pół godziny jestem w kuchni, nie będąc w niej naprawdę, krojąc pomidory byłam u swojego chłopaka, w autobusie w górach, u promotora, w dziekanacie, u swoich starych znajomych obaw itd…dałam się ponieść umysłowi jak tylko chciał, nie poczułam zapachu pomidorów, nie poczułam smaku sera błądząc gdzieś nieprawdziwie. Tak mija większości życie. Nie chcemy wyjść z psychologicznego wymiaru przechodząc do duchowego bo dla umysłu to jakieś głupie, nie można znaleźć na to koncepcji, a 'skoro to nie może być poznane, złapane, w żadnej formie to co to za banialuki, może i gdzieś tam jest jakaś duchowość, może i mamy jakiegoś ducha, który może będzie błądził gdzieś tam kiedyś ale to wszystko takie odległe i niepewne' , zostańmy więc tam gdzie byliśmy powtarzając w kółko 90 procent schematów myślowych. Tak dalecy jesteśmy duchowości mając swojego ducha tak blisko, tak bardzo jesteśmy pogrążeni w naszych umysłach, nasza kultura stymuluje je dając nam złudzenie braku wyboru, programuje nas, to przerażające jak bardzo i jak bardzo stajemy się odlegli dla siebie samych.

2011-10-21T17:59:00.003+02:00

Jakie jeszcze doświadczenia ?

Ile ofiar ponieść trzeba?

Ile czasu ma przecieknąć by zrozumieć, że głód serca żywi się obrokiem prawdy, a nie złotem co uśmierca...

Ile jeszcze krwi upłynie, ile zjemy beczek soli żeby pojąć skąd łaknienie, żeby wiedzieć co nas boli ?

2011-10-21T17:22:00.001+02:00

2011-10-21T14:40:00.002+02:00

"Człowiek szukający poczucia bezpieczeństwa, choćby tylko w sferze psychiki, przypomina kogoś, kto odrąbałby sobie nogi po to, by zastąpić je protezami, które nie sprawią mu bólu, ani też nie przysporzą kłopotów".

2011-10-20T16:57:00.002+02:00

Haiku absurdalne wpadło nam do głowy oczywiście nie wiadomo skąd ale jest bardzo uwalniające i relaksacyjne, a może nawet prześmiewcze, jak to tak ładnie się mówi pozwala popuścić wodze fantazji i rozwijać wyobraźnie, po godzinie jest męczące ale następnego dnia można zacząć od początku i znów sprawia to przyjemność. Czy ktoś taki absurd lubi albo rozumie - nie wiem ale podzielę się naszym haiku częścią 1 a czy będzie kontynuowane to zależy od naszej rozchulanej, pstrokatej dzikiej fantazji. Haiku część 1 powstała podczas przygotowywania obiadu, co tam Janiak robiła w tym czasie nie wiem gdyż wieczorek poetycki odbył się w marnej cyberprzestrzeni:

Ixon Janiak:

Podstępny pojemnik na psie odchody pożerał moją korespondencję, podczas gdy trzymałam kredens

Stefania Dworczyk :

Zagryzawszy piętą niesłaby trunek pomyślałam sobię iżby trzebaby się przyodziać się w kanarkową sukienkę,

a pstrokatę zwierzę w ten czas sam przebiegło mi po głowie.

Ixon Janiak:

Będąc w zakresie planetadoidarnym za za winkla wystawiłam mikser, który upadł na wprost do tego o czym nie wiadomo następnie trzymajac się za skarpetę zbierałam groch w celu doczepienia implantowych zaczepów przy szyji po chwili spadałam na góre i już wszytsko było ciemniejsze od najciemniejszej ciemności.

Stefania Dworczyk :

Schyliłam się po hybrydowy spinacz hadronów w celu przygotowania szpinaku na zimno, nic by mnie nie zdziwiło gdyby nie fakt że potargałam sobie przy tym włos. Jak włos to i kapusta, myślę, że była surowa bo pachniało jak w stajni. Konik sobie jechał i z nagła strzelił kopytem. A to nie fart! - pomyślałam sobie grzejąc ziemniaka, wtedy to z obrzydłej ciemnicy wypadł mi ząb ale w taki sposób, że nawet wróżka od zębów złamawszy obcasa pobiegła na rowerze po pałasz. Nic w tym dziwnego by nie było gdyby nie fakt, że czarne dziury bywają niebezpieczne.

2011-10-20T02:20:00.002+02:00

Błądziłam mokrymi stopami po mieszkaniu, a przez głowę przychodziły mi coraz to inne, nowsze, pozbawione głębszego sensu i urocze w swojej prostocie myśli, z których "mogłaby nawet powstać jakaś tam książka" Od tego zalążka postała kolejna myśl, która złapała poprzednie "Jakaś Tam" i do tego się przyczepiła jak pies do zarzepionego ogona. A no właśnie…i tu mój umysł zaczął bardzo poważnie to rozważać, a nawet jakby miałam wrażenie… zwołał całą poważną debatę( jak te polityczne) wokół dziwnie okrągłej kory mózgowej i tu rozpoczęła się jakże ważna dysputa nad "Jakaś Tam". Prowadził ją jakiś nadęty bubek, który miał kilogramy sprytnie wykorzystywanej wiedzy na głowie i sztuczny dystans do sprawy, którą musiały "NeuronyTe" przedyskutować przekrzykując się nawzajem. Wracając do konsensusu, poważne " Jakieś Tam" przemawiało w tonie: "można to zrobić ale to nie będzie na tyle mocne i oryginale na ile byśmy chcieli". Otóż wydawało mi się, a tak przynajmniej mówił mój umysł ( który, teraz bacznie był obserwowany), że owszem mogę zostać fotografikiem, mogę napisać książkę, ale którą drogą lub jak mam to zrobić żeby było to nie tyle smaczne na jeden raz do pierwszego odbicia i zapomnienia co do przetrawienia, nasycenia, ponownego i jeszcze kolejnego wrażenia, do poruszenia najczulszych strun jakie sobie można wyobrazić, do trafienia w te najgłębsze rewiry, których już nawet sam umysł nie pojmuje,trafienia do tych, którzy się poznali na najgłębszej prawdzie albo chcących ją poznać.

Ach i znów wtrącił się na to mój koncepcyjny umysł : " Mamy misję ! Trzeba tam dotrzeć, odpalajmy zderzacze hadronów, bądźmy szybsi od światła! "

Po czym po chwili porzuciłam przywiązanie do swojego szalonego umysłu i z pełnym spokojem pomyślałam, że jeśli to ma się ziścić to nic innego jak tylko zaufać, a w tej chwili po prostu iść spać.

2011-10-12T21:38:00.000+02:00

Chcę, żebyś mnie słuchał, ale mnie nie
osądzał
Chcę, żebyś wyrażał swoje zdanie, ale
nie doradzał mi.
Chcę, żebyś mi ufał, ale nie domagał
się ode mnie.
Chcę, żebyś mi pomagał, ale bez
intencji decydowania za mnie.
Chcę, żebyś o mnie dbał, ale nie
odbierał mi znaczenia.
Chcę, żebyś na mnie patrzył, ale nie
stosował projekcji swoich spraw na
mnie.
Chcę, żebyś mnie obejmował, ale mnie
nie dusił.
Chcę, żebyś mnie zachęcał, ale mnie nie
popychał.
Chcę, żebyś mnie wspierał, ale nie brał
mnie na swoje barki.
Chcę, żebyś mnie chronił, ale mnie nie
oszukiwał.
Chcę, żebyś się do mnie zbliżał, ale
nie napadał na mnie.
Chcę, żebyś znał moje sprawy, te, które
wcale Ci się nie podobają.
Chcę, żebyś je akceptował i nie starał
się ich zmieniać.
Chcę, żebyś wiedział, że DZIŚ możesz na
mnie liczyć....
bez żadnych warunków.

Jorge M. Bucay
(definicja miłości przyjaciół,
partnerów, rodziców i dzieci....)

"Nadal bawisz się w ten, zwiewno-niepewno duchowy nonsens ?":)

2011-09-21T22:44:00.001+02:00

"Nadal bawisz się w ten, zwiewno-niepewno duchowy nonsens ?":) "Nadal nie masz pracy, co ? "

2011-09-21T20:23:00.001+02:00

Noc w moim świecie z Melody Gordot. Lubie się do niego chować od czasu do czasu.Cisza, delikatne światło, Melody leci cicho, książka w ręku, spokój.

2011-09-21T19:40:00.001+02:00

Birds may cease to spread their wings
But it don't matter
But it don't matter
When does May envelop spring
But it don't matter
But it don't matter, cuz
When I'm with you
My whole world stands still
You're my one and only thrill

2011-09-15T11:58:00.002+02:00

Wiek określa ilość doświadczeń ale ważniejsze jest wyciąganie z nich nauki niż ich gromadzenie w celu określania rzeczywistości, które redukują ją do wyobrażenia o niej. Tworzymy w ten sposób kolejne koncepcje dotyczące rzeczywistości odbierając tym samym przestrzeń dla rzeczy świeżych i prawdziwych, które mogłyby się w niej wydarzyć.

Odpuszczenie oceny wynikającej z naszych doświadczeń daję nam wolność i przestrzeń. Odnoszenie się do świata bez bagażu nagromadzonego w umyśle jest możliwe tylko w chwili obecnej.

Chorwacja, Dubrovnik

2011-09-14T00:02:00.001+02:00

2011-09-13T23:46:00.002+02:00

Morskie Oko

2011-09-13T23:23:00.002+02:00

2011-08-29T23:34:00.001+02:00

"Najdelikatniej jak tylko mógł Księżyc rozpromieniał posępną czerń nocy. Uhu - zasygnalizował Pan Sowa. Yhm - potwierdził Lis Lis. Słyszałeś - Wiewiórka się zakochała! powiedział Sowa. Tak wiem - odparł Lis Lis - ale nie mogę myśleć o cudzej miłości kiedy tak trudno przychodzi mi walczyć o własną! Co jest Lisie Lisie wal śmiało - rzekł Sowa. Nie wiem , nie wychodzi mi... byliśmy w kinie, na kawie, na pikniku, na spacerze, jedliśmy razem zupy japońskie lecz nadal nie wiem czy to już to?
Czekam na znak od Niej lecz go nie widzę, Oh! - zwierzył się Lis Lis, naprędce i mimowolnie. Hmh...sam nie wiem Lisie Lisie - niewiele wiem o miłości i jej znakach - odparł Sowa - niewiele. Zapadła cisza, nie krępowała nikogo, a Księżyc skwierczał i skwierczał. Panowie pozwolą - usłyszeli czyjś głos z za krzaka. Ktoś Pan? - rezolutnie zagaił Sowa. Mirosław Słowik - artysta - zatrelikał Słowik. Usłyszałem niechcący rozmowę Panów i mam jeśli pozwolicie myśl w tem temacie - dokończył. Proszę Pan mówi - wyjęczał Lis Lis.
Otóż, przebywałem na tourne w dalekiej Japonii i w trakcie mego pobytu, jak to mówią liznąłem tamtejszej kultury i obyczajowości. I już mówię co myślę - oto, być może to już jest to na co Pan panie Lisie Lisie czekasz, a być może jeszcze nie, czas pokaże, tempo się Panu nie podoba? To co innego. Jednak czas odgrywa tu rolę kluczową i tego się Pan trzymaj! Też mi rada! Prosto z buta! - ocenił Sowa. Czas, mówisz Pan Panie Słowik? Cóż tego się będę trzymał - odrzekł Lis Lis i podkulił ogon pod głowę. A może Ona cię nie chce człowieku - wyszeptał Księżyc i zgasł do imentu. Chce - wymamrotał Lis Lis i zasnął. Sowa zamrugał i wyjął szkła kontaktowe Night Vision. Czym jest miłość - zasromał się Słowik Mirosław i zaległ za krzakiem. Kiedy tak smacznie wszyscy robili co swoje, Ona rozmyślała o tym samym...jedliśmy deser i zupę...gdzie znak do cholery!"

Michał Dworczyk ( mój brat ) :)

2011-08-25T21:38:00.004+02:00

Spokój. Cicha przestrzeń. Jestem w stanie boskiej niewiedzy, a jakakolwiek odpowiedź jest mi zupełnie niepotrzebna

2011-08-22T23:59:00.000+02:00

Większość ludzi jednocześnie pragnąc miłości, chce od niej uciec kiedy tylko ona się pojawi. Póki rządzi nami egotyczny umysł, póki nie jesteśmy świadomi tych wszystkich zalęknionych głosów przebiegających przez głowę - nigdy nie będziemy szczęśliwi, to myśli typu " nie może być, aż tak pięknie"

" zaraz na pewno ucieknie, to i ja ucieknę w ramiona innego"

" to na pewno nie jest czyste uczucie, ona na pewno czegoś ode mnie chcę, więc dam jej moje pieniądze bo niemożliwe jest żeby ktoś mnie pokochał " . Ludzie przeżywają w ten sposób życie czekając wciąż na zbawienie w kolejnej chwili, najczęściej w postaci ukochanej osoby, która pojawi się w życiu i jak magiczną różdżką usunie cały nasz strach i pokaże czym jest miłość. Wszystkie gry w związkach, wszystkie zdrady, wszystkie próby zapełnienia iluzorycznej pustki, którą wciąż odczuwa ego wynikają ze strachu.

Poczucie spokoju w miłości wypływa z bycia w chwili teraźniejszej, to wszystko łączy się ze sobą w milczącą przestrzeń.

Nic szybciej nie zabija miłości niż strach. Nic szybciej nie oddala nas od miłości jak życie poza chwilą obecną. Jak często poddajemy się tym podszeptom naszego ego, które poprzez stawanie ofiarą zdaję się czerpać korzyści, a bycie ofiarą wynika z trzymania się przeszłych doświadczeń lub dążenia do przyszłości mając chwilę teraźniejszą za nic.

Nie ma nic piękniejszego jak odczuć dotyk ukochanej osoby w tej właśnie chwili nigdzie nie błądząc umysłem.

2011-08-21T01:35:00.001+02:00

mazury

2011-08-12T16:08:00.005+02:00

2011-08-06T19:17:00.001+02:00

2011-08-05T23:01:00.002+02:00

Obserwuje ludzi i widzę jak bardzo umysł przywiązany jest do formy. Ludzie siedząc na łonie natury nie potrafią milczeć, nie potrafią rozejrzeć się dookoła, usłyszeć śpiewu ptaków, odczuć tego wszystkiego bez ciągłego przyklejania etykiet "o jakie to ładne, a tamto to już nie tak bardzo"

Umysł wciąż nie pojmujący wymiaru całkowitej pełni ma potrzebę zagadania piękna teraźniejszej chwili setką zbędnych słów, forma jaką jest tysiąc słów przesłania teraźniejszą chwilę, pełne jej odczuwanie.

A przecież tak miło posiedzieć sobie we dwójkę, patrzeć na piękno i spokój otaczającej przyrody i uśmiechać się do siebie nie mówiąc ani słowa, w takiej chwili odkryć można między sobą ogromną przestrzeń, w której jest miejsce na to co płynie z naszej prawdziwej natury.

2011-07-30T14:00:00.001+02:00

2011-07-27T17:53:00.002+02:00

Umysł egotyczny cały czas poddaje wszystko ocenie, jest w stanie ciągłego oczekiwania na coś, ciągłego pragnienia, ciągłego odczuwania braku, poszukiwania "szczęścia" w następnej chwili , omija chwilę obecną bo ta dla ego jest zawsze nie dość pełna, niewystarczająca. Przyglądam się związkom, relacjom między ludźmi i zaskakujące jest to jakie gry prowadzi ego dla zaspokojenia swoich potrzeb, te gry między kobietą, a mężczyzną - odgrywanie ról, które przynosi iluzoryczne szczęście, po czym za chwilę przemienia się w cierpienie. Gdyby więcej osób wiedziało o ile można prościej i jak blisko jest to za czym tak gonią.

" We wczesnym stadium związków romantycznych odgrywanie ról jest zjawiskiem powszechnym i ma na celu przyciągnięcie do siebie i zatrzymanie kogoś, kto uznany jest przez ego za osobę, która "uczyni mnie szczęśliwym, wyjątkowym i zaspokoi wszystkie moje potrzeby".
"Zagram kogoś, kim chciałbyś, żebym był, a ty zagrasz kogoś, kim ja chciałbym, abyś była". Na tym polega niewypowiedziana i nieświadoma umowa. Odgrywanie ról to jednak ciężka praca i dlatego nie może trwać w nieskończoność, zwłaszcza gdy postanowicie razem mieszkać. Kiedy te role znikają, co widzisz ? Niestety, w większości przypadków nie prawdziwą istotę tego człowieka, lecz to co ją przykrywa- surowe ego odarte ze swych ról, z jego bólem oraz niespełnionymi oczekiwaniami, które teraz zmieniają się w złość, najczęściej skierowaną na współmałżonka lub partnera za to, że nie udało mu się usunąć głębokiego lęku i poczucia braku będącego nieodłącznym elementem egotycznego poczucia własnego ja.
To , co zwykle nazywamy "zakochaniem się", jest w większości przypadków intensyfikacją egotycznych potrzeb i oczekiwań. Uzależniasz się od drugiej osoby lub raczej od jej wizerunku, który sobie stworzyłeś. Nie ma to nic wspólnego z prawdziwą miłością, w której nie stawia się żadnych wymagań. Język hiszpański w sposób najuczciwszy formułuje konwencjonalne pojęcia miłości : 'te quiero' znaczy zarówno 'ja ciebie chcę' jak i 'ja cię kocham'. Innego wyrażenia oznaczającego "kocham cię", 'te amo', w którym nie ma tej dwuznaczności, używa się dość rzadko - pewnie dlatego, że prawdziwa miłość jest także rzadkością. " Eckhart Tolle

2011-07-27T16:12:00.000+02:00

"Jeśli chcesz znaleźć źródło, musisz iść do góry, pod prąd.

Góry pozwalają doświadczyć trudu wspinaczki, strome podejścia kształtują charakter, kontakt z przyrodą daje pogodę ducha.

Wobec piękna gór czuję, że On jest.
I wtedy zaczynam się modlić.

W górach niknie bezładny zgiełk miasta, panuje cisza bezimiennych przestrzeni, która pozwala człowiekowi wyraźniej usłyszeć wewnętrzne echo głosu Boga.

Dar ten jest dla mnie szczególnie cenny gdyż przybliża mi tę część polskiej ziemi, której czułem się zawsze ogromnie bliski. Polskim Wierchom zawdzięczam wiele dobrych chwil w moim życiu, w kształtowaniu mojego stosunku do przyrody, do ludzi, do Boga."

Jan Paweł II

2011-07-26T00:10:00.005+02:00

Wróciłam z ukochanych gór, gdzie jak zwykle poczułam wolność, głęboki spokój i ten stan bez ciągłego myślenia. Teraz na chwilkę zajrzałam do Łodzi i tak mi tu miło...ach...i dalej na mazury z kochaną rodzinką. I niech ten stan trwa zawsze...oj niech trwa.

petite fleur...

2011-07-07T23:27:00.003+02:00

kot w oknie

2011-07-06T00:50:00.003+02:00

Siedzę na przystanku z poczuciem chwilowo utraconej lekkości. Obserwuje ludzi w centrum miasta, ludzi z okolic rynku, którzy mają jakiś swój wspólny charakter, smutek na twarzy, brak pewności jutra, odbijają się od nierównego asfaltu i mało kto zaprzyjaźniony jest z obecną chwilą. Podnoszę wzrok rozglądając się po oknach starych zniszczonych kamienic, w jednym z okien siedzi szczęśliwy, łaciaty kot i nie myśli o niczym, po prostu siedzi i też patrzy na ludzi, nie oceniając nikogo.

2011-07-05T01:01:00.000+02:00

2011-06-30T02:45:00.000+02:00

Uczę się psychologii klinicznej( hurra! ostatni egzamin) i niektóre z cech zaburzeń, chorób mogłabym przypisać większości osób normalnych (sobie). Co też za figle płata nam ten nasz umysł, naszego ego wodzi nas na manowce-w cierpienie jeśli tylko nieświadomie dajemy sobą kierować i zapominamy w pędzie (istniejącym tylko albo aż w naszej głowie), o tym co najprawdziwsze wewnątrz nas. Przypomniało mi się co Tolle mówił o świadomości zbiorowej czy raczej jej braku :

Gdyby historia ludzkości była klinicznym przypadkiem historii jednego człowieka, diagnoza musiałaby brzmieć: „chroniczne omamy paranoidalne, patologiczna skłonność do mordowania oraz czynów skrajnie brutalnych i okrutnych w stosunku do osób uznawanych za wrogów-przypisywanie innym własnej nieświadomości. Osobowość psychicznie chorego kryminalisty, z krótkimi i rzadkimi przebłyskami normalności"

2011-06-28T17:04:00.004+02:00

Przeprowadzka. Egzaminy. Przyjaciel kot.

Czytam w przerwie wywiad z Możdżerem, bardzo podoba mi się jego filozofia : To czemu Pan robi muzykę?

LESZEK MOŻDŻER: Nie wiem. Nie wiem... Po prostu każdy ma swoją funkcję na tej planecie. Jeden sprzedaje kwiatki, drugi buduje domy, trzeci gra muzykę. Ja gram. Taka jest moja funkcja. Niech pani zapyta ptaka, dlaczego lata. Nie wie. Tak się dzieje.

[wyrwane z kontekstu]

Tym bardziej jest trudno ( unieść podziw innych )?

LESZEK MOŻDŻER: Nigdy nad tym nie rozmyślałem. Wie pani co? Nie wiem. Spotykam się z jakimiś objawami sympatii, ale powiem szczerze, że tak naprawdę to jest absurdalna sytuacja, kiedy siedzi się na środku oświetlonej sceny, a wokół są dwa tysiące ludzi. Często mam ochotę zdjąć ręce z klawiatury i spytać: „Słuchajcie, o co chodzi? O co w ogóle chodzi? Czego wy ode mnie chcecie, a czego ja chcę od was?”. Jednak później, kiedy ludzie przychodzą i przynoszą mi łzy w oczach, wtedy wiem, że to ma jakiś sens. Nie wiem jaki. Mam nadzieję, że ta muzyka, którą wykonuję, wlewa się przez te różne szczeliny i wciska w zakamarki do środka człowieka i za pomocą różnych chemicznych i duchowych reakcji rozpuszcza jakieś takie zastygłe...zło-gi

2011-06-20T00:26:00.000+02:00

Jak bardzo trudna czasem jest ta mistrzowska sztuka nie przywiązywania się, wniesienia się gdzieś ponad albo spojrzenia głębiej. te małe rzeczy tego świata, które przesiąkają naszym duchem czasem tak trudno porzucić, odpuścić i iść dalej.

2011-06-18T19:09:00.001+02:00

2011-06-17T00:29:00.001+02:00

A tymczasem...miasto znów i tyle rzeczy przede mną...ach, jak tu dużo wszystkiego.

2011-06-17T00:28:00.000+02:00

Zielone świątki u nas u górach to zapach palonych ognisk, śpiewy góralskie rozchodzące się po polu , śmiechy przed domami i cisza idąca od lasu wraz z gromadą krosnoludzich stworków w skośnych czapeczkach, spiących w futrach wilków leśnych, których każdy ludzki swór mógłby się wystraszyć. Cóż więcej… cudownie spokojna noc

liberte!

2011-06-02T01:55:00.002+02:00

2011-05-26T23:12:00.007+02:00

jest miejsce obok mnie

w każdym pociągu, którym jadę

w autobusie

w windzie

w szafie

na regale

w łóżku jest poduszka

miejsce na ścianie

przy stole

na przeciwko

na drodze

polnej ścieżce

w sercu co wie

że choć cie nie ma

to już jesteś

2011-05-20T23:39:00.002+02:00

Kapelusz dziadzia Stefana moczy się w misce z ciepłą, mydlaną wodą.

To jedna z pamiątek jakie udało mi się zabrać z miejsca, w którym spędziłam dużą część swojego życia, a przede wszystkim dzieciństwo. Wróciłam dziś tam po trzech latach, z początku nawet nie poznałam tego miejsca. Nie było już żadnego z drzew, na których siedziałam kiedyś obserwując z góry mój mały świat. Moja przyjaciółka Brzoza wychylała się już teraz tylko z ziemi marnym pniem. Przywitałyśmy się jednak jak zwykle, ani ona, ani ja nie straciłyśmy wspomnień ani chwili obecnej, w której mogłyśmy się cieszyć sobą nawzajem ostatni raz. Usiadłam na pniu Brzozy i nie myślałam o niczym, ogromne niebo przed burzą wzbudzało we mnie podziw, żółte kwiaty kołysały się na wietrze, dookoła śpiewały ptaki. Poprosiłam o wybaczenie i pożegnałam się z tym miejscem na zawsze z poczuciem narodzin czegoś dobrego.

2011-05-20T15:22:00.001+02:00

:)

2011-05-19T15:19:00.002+02:00

Droga Kobieto

2011-05-17T22:18:00.001+02:00

2011-05-14T23:36:00.001+02:00

Grupa MoCarta

2011-05-14T20:30:00.002+02:00

Byłam ostatnio na koncercie MoCarta w Zakopcu orgaznizowanym przez fundacje ProArtis . Niesamowity koncert i atmosfera.

2011-05-14T18:17:00.002+02:00

"Van Gogh nie powiedział: „To jest zwyczajne stare krzesło' . Bardzo długo się mu przyglądał, aż w końcu wyczuł jego Istotę. Wtedy usiadł przed płótnem i wziął pędzel. Za samo krzesło dano by parę dolarów. Dzisiaj obraz tego krzesła wart jest ponad dwadzieścia pięć milionów dolarów.

Gdy nie zasłonisz świata słowami i etykietami, powróci do twojego życia poczucie wspaniałości, które zagubiło się dawno temu, kiedy ludzkość, zamiast używać myślenia, poddała się jego władzy. Twoje życie znów nabierze głębi"

Eckhart Tolle

Dźwiganie przeszłości

2011-04-15T01:24:00.001+02:00

Niemożność, a raczej niechęć ludzkiego umysłu, by pożegnać się z przeszłością, bardzo pięknie ilustruje historia o dwóch mnichach zen, Tanzanie i Ekido, idących wiejską drogą, która po obfitym deszczu stała się strasznie błotnista. Mijając jakąś wioskę, spotkali młodą kobietę, która usiłowała przejść na drugą stronę drogi, ale błoto było tak grząskie, że pochlapałoby jej jedwabne kimono. Tanzan szybko chwycił ją na ręce i przeniósł.

Mnisi szli dalej w milczeniu. Po pięciu godzinach, gdy zbliżali się już do świątyni, w której mieszkali, Ekido nie mógł już się dłużej powstrzymać i spytał:
„Dlaczego niosłeś tamtą dziewczynę? My, mnisi, nie robimy takich rzeczy". „Postawiłem ją na ziemi wiele godzin temu - odparł Tanzan - a tyją nadal dźwigasz?".

2011-04-11T18:32:00.001+02:00

…tak jakbym zobaczyła świat po raz pierwszy, choć i to nie jest dobrym określeniem, chyba zwyczajnie nie ma co szukać na to określenia bo i tak go nie znajdę... Siedziałam na środku pola, wszędzie dookoła widziałam góry , ptaki dawały piękny koncert na wiele dziobów, nie wiem gdzie się kryły, dźwięki dobiegały zewsząd ale tylko od czasu do czasu przelatywały po niebie ptasie pary. Gadały tak jakby chciały omówić jeszcze wszystko przed deszczem, i w końcu zaczął padać, wilgotna ziemia zaczęła intensywnie pachnieć , dawno nie czułam tego zapachu i wszędzie dookoła spokój w każdym fragmencie, w całej rozciągającej się nieokreślonej przestrzeni.

"Niech zwierzę lub roślina uczy cię Istnienia. Niech cię uczy rzetelności - tego, jak być jednią, jak być całym, być sobą, być rzeczywistym. Niech cię uczy, jak żyć i umierać - i jak z życia i z umierania nie robić problemu.

Zdarzało mi się mieszkać z mistrzami buddyzmu zeń, a każdy z nich był kotem. Nawet kaczki udzieliły mi ważnych nauk duchowych. Już samo patrzenie na te ptaki jest medytacją. Jakże spokojnie pływają, ani trochę nieskrępowane sobą, bez reszty obecne w teraźniejszości, tak dostojne i doskonałe, jak dostojna i doskonała może być tylko istota bezmyślna"

mmm...

2011-04-05T23:54:00.002+02:00

Śpiew ptaka

2011-04-04T00:39:00.003+02:00

To czego potrzebuje najbardziej to przytulić się do Matki (i) Natury. Wyjechać już w góry, miastem jestem zmęczona, nie ludźmi mi bliskimi, a absolutnym betonowym gwarem pędzącym na ślepo nie wiadomo gdzie. Jestem spragniona położenia się na łące w dolinie, albo powędrowania na jakąś górę, bez specjalnie długich rozmów, analizowania. Po prostu iść i słyszeć śpiew ptaków, czując każdy moment, nie myśląc. Dość już mam analiz mojego umysłu i pozbywania się starych programów, autoterapii, myślenia : chyba jeszcze nie ? a może jednak już tak ? a może jednak jeszcze mi trochę brakuje ? a czy wstyd mówić o miłości ? a czy ? a czy ? a czy ? tyle pytań ! , tyle odpowiedzi…, a ja po prostu mam ogromną ochotę zwyczajnie Być, bez zastanawiania się, bez analiz, bez rozmów, bez potrzeby zmiany, bez przezwyciężania czegokolwiek.

Dość autoterapii, jadę w góry posłuchać śpiewu ptaków, powdychać pierwsze wiosenne zapachy, posłuchać szmeru wody, zdjąć buty, skarpetki i zamoczyć w niej zmęczone po zimie stopy.

Tak sobie po prostu być jak one: płynące, ćwierkające, pachnące, nic nie myślące cuda codzienności.

2011-03-28T22:47:00.002+02:00

2011-03-24T01:01:00.000+01:00

Prosty umysł.

Jakie to łatwe, nasza prawdziwa natura, sama esencja człowieka.

Jednak umysł lubi plątać nici z myśli, lubi sam sobie zaprzeczać, ciągnąć tam gdzie wcale nie chcemy iść, nasze egotyczne Ja ciągnie nas na manowce, oddala nas od piękna, które mamy tak blisko i nawet nie musimy go szukać, jest bardzo blisko, tak blisko, że nawet nie dzieli go od Ciebie żadna odległość, czas albo myśl. Jest w Tobie. To piękno widać w błyszczącym, radosnym , słonecznym oku. Oko nie za mgłą, nie przykryte myślą związaną z przeszłością i przyszłością. Oko widzące wszystko co jest teraz, nos czujący zapachy, dotyk czujący dotyk, nie siłowa obecność w tej chwili ze wszystkim co ona przynosi.

2011-03-22T17:06:00.003+01:00

Damero na Cubie. Pięknie.

2011-03-18T19:56:00.000+01:00

Błogo..., leże na kocu na podłodze, gapię się w niebo przez świetlik, czekam na rodzinkę i słucham rozpływających się dźwięków Ellingtona

2011-03-16T16:58:00.001+01:00

2011-03-15T21:02:00.000+01:00

Jest pięknie, o ile nie biegnę głową naprzód, ani nie rozmyślam o tym co było. Jestem po prostu teraz, kolory, dźwięki oraz całe życie do mnie dociera, jakie to pikne uczucie.

2011-03-13T20:31:00.001+01:00

jak miło wiosną pachnie

2011-03-10T00:36:00.001+01:00

2011-03-07T12:27:00.002+01:00

"Dzisiaj na obiad było do wyboru: ryba albo kotlet. Wybrałam rybę. I zamiast zajadać ją ze smakiem, siedzę nad talerzem i płaczę, że może jednak kotlet byłby smaczniejszy. Bez sensu. Wybór zawsze wiąże się z utratą rzeczy, której nie wybraliśmy. Ale jeśli zaczynamy po niej rozpaczać, to nie mamy czasu dobrze zająć się tym, co wybraliśmy. Ani nie zjemy kotleta, ani nie nacieszymy się smakiem ryby. Żeby być szczęśliwym, trzeba kurczowo trzymać się teraźniejszości."

- Irena Kwiatkowska

2011-03-07T01:13:00.000+01:00

"Pewien żebrak od ponad trzydziestu lat siedział przy drodze. Aż tu któregoś dnia nadszedł jakiś nieznajomy. „Ma pan trochę drobnych?" - wymamrotał żebrak, machinalnie wyciągając rękę, w której trzymał starą czapkę do baseballu. „Nie mam niczego, co mógłbym ci dać" - odparł przechodzień, a po chwili spytał: „Ale na czym ty właściwie siedzisz?". „Och, to tylko stara skrzynka" - odpowiedział żebrak. „Siedzę na niej, odkąd pamiętam". „A zajrzałeś kiedyś do środka?" - zapytał nieznajomy. „Nie" - odrzekł żebrak. „Po co miałbym zaglądać? Tam nic nie ma". „Może jednak zajrzyj" - powiedział przechodzień. żebrak zdołał podważyć wieko. Ze zdumieniem, niedowierzaniem i uniesieniem stwierdził, że skrzynka jest pełna złota. Jestem właśnie tym nieznajomym, który nie ma ci nic do ofiarowania i radzi sprawdzić, co jest w środku. Nie w żadnej skrzynce, tak jak w przypowieści, lecz jeszcze bliżej: w tobie samym. „Ale przecież ja nie jestem żebrakiem" - odpowiesz. Ci, którzy nie odnaleźli swojego prawdziwego bogactwa, czyli promiennej radości Istnienia wraz z towarzyszącym jej głębokim, niewzruszonym spokojem, są żebrakami, nawet jeśli opływają -we wszelkie materialne dostatki. W świecie zewnętrznym rozglądają się za ochłapami przyjemności, spełnienia, potwierdzenia swoich racji, szukają bezpieczeństwa lub miłości, a tymczasem we własnym wnętrzu noszą skarb, który nie tylko zawiera w sobie komplet wymienionych dóbr, lecz jest nieskończenie cenniejszy niż wszystko, co świat ma do zaofiarowania."

Echart Tolle

2011-03-07T00:22:00.002+01:00

2011-02-27T23:20:00.002+01:00

Siedzę przy stole ze wzrokiem zastygłym na jakimś punkcie za oknem, który istnieje tylko w mojej głowie. Ktoś puka do drzwi. Otwieram.

To Miszkolc, tutejszy wilk leśny, mój pies nieprzesadnie piękny. Nic nie mówi. Rozkłada się pod stołem.

Pogłaskałam przyjaciela i wyczułam jego psią tęsknotę za wybranką serca. Znów zawiesiłam wzrok za oknem, na punkcie, którego nie umiem określić słowami, po prostu jest i tworzy się z moich ciepłych myśli o kimś kto jest gdzieś daleko, nie wiem nawet gdzie.

Siedzę w cichym pokoju wyłapując dźwięki muzyki, która bardzo zgrabnie pełza przebrana w pomarańczowy, orientalny strój…skąd przybyła dokładnie nie wiadomo, może z krainy gdzie można usiąść i odpoczywać, a umysł się temu podda, z krainy gdzie można poczuć ciepło rozchodzące się z samego wnętrza. Ta kraina po prostu jest tu, gdzie ja jestem. Te miłe dźwięki czuje pod palcami, które tańczą na stole w rytm pomarańczowej muzyki.

Nic nie powiewa, wszystko zastyga w ciepłych barwach namiętnej czerwieni i pomarańczu.

Zamykam oczy. Daleko od wszystkiego, najbliżej tej tu teraz chwili.

2011-02-26T19:05:00.003+01:00

KRAINA HUNZA

2011-02-23T21:33:00.000+01:00

KRAINA HUNZA - dawne księstwo muzułmańskie znajdujące się na obszarze dzisiejszego Pakistanu, u podnóża zachodnich Himalajów

W tej niezwykłej krainie ludzie dożywają w świetnej formie fizycznej i psychicznej ponad stu lat. Ojcami zostają jeszcze 90 - letni mężczyźni. Hunzowie pracują do końca swych dni, nie znają znaczenia słowa "emerytura"

Mieszkańcy raju na ziemi chorują też niezwykle rzadko.

Nowotwory, choroby serca, zawały albo odry, świnki czy ospy wietrzne u dzieci są tam właściwie nieznane.

Dolina, w której żyją hunzowie jest całkowicie odcięta od świata. Nie ma tam sklepów, samochodów, przemysłu, a pieniędzy się prawie nie używa.

Większość ludzi zajmuje się rolnictwem. Ziemia daje obfite plony lecz nie stosuje się tam nawozów sztucznych. Powietrze tam jest kryształowo czyste, a gleba daję wodę bogatą w związki mineralne.

Hunzowie jedzą dość mało mięsa, zwierząt jest niewiele bo nie ma pastwisk do ich wypasania. Jest natomiast obfitość zbóż, warzyw i dorodnych owoców.

Z ziarna wypieka się chleb, a warzywa i owoce zjadane są na surowo pod postacią sałatek zakrapianych olejem z pestek moreli.

Hunzowie piją codziennie szklaneczkę miejscowego wina.

W krainie Hunzów nie występuje też zjawisko przestępczości, agresji, zagrożenia czy kontroli. Nie ma tam wojska, policji, złodziei, przestępców.

Ludzie czują się bezpieczni, pomagają sobie wzajemnie, czują się szczęśliwi i na swoim miejscu. Pracę swoją wykonują bez stresu i zegarka, z głębokim przekonaniem o słuszności tego, co robią.

. Według Hunzów człowiek jest podobny do rośliny. Musi mieć silne poczucie przynależności. W przeciwnym razie więdnie i umiera jak roślina wyrwana ze swojej gleby, a bezczynność jest znacznie większym wrogiem życia niż praca. Najlepszym umysłowym lekarstwem jest pogoda ducha, a nienawiść i narzekanie powodują napięcie i nerwowość

Życie szanują pod każdą postacią, starając się we wszystkim działać zgodnie z naturą

2011-02-22T17:18:00.003+01:00

2011-02-20T00:59:00.000+01:00

2011-02-18T18:58:00.000+01:00

4 dni gorączki, zmogło mnie totalnie, wszystko po kolei, jakby prawie każda część ciała chciała o sobie dać znać jak np. dziś rano węzły chłonne, które powiększyły się ileśkrotnie.

No i tak sobie narzekam.

Leże, i tylko kursuje stąd do łazienki.

I co w tym ciekawego, hm ?

Tak sobie leże i czuje taką przyjemną pustkę w środku, brak oczekiwań.

Nie wiem czy to brak świeżego powietrza czy nadmiar leków ale wszystko mnie śmieszy.

Przynajmniej śmieszyło…och jak było wesoło, kiedy dzieciaki siedziały mi na głowie i śmialiśmy się z najmniejszej głupoty, a Flo wtulona we mnie opowiadała niesamowite historie w wilkach leśnych. Już tęsknie.

Chce wreszcie wstać i pójść chociaż na spacer.

Dawno nie odwiedzałam własnego bloga. Teraz czytam swój ostatni wpis o otwartości i wiecie co cholera!? No nie wiem jak to jest ale ja nie mam tutaj z tym problemu. Wszystko się dzieje samo…naturalnie, jestem sobą. Nie zastanawiam się tysiąc razy dziennie jak się otworzyć, po prostu żyje. Widzę jak w mieście mój umysł się plącze i męczy, a można przecież o tyle prościej i spokojniej.

2011-02-06T23:48:00.002+01:00

2011-02-06T20:57:00.007+01:00

Problem otworzenia się na ludzi i zaufania zajmuję mi dużo czasu, a przede wszystkim pochłania dużo życiowej energii. Proste wyjście ze znajomymi do knajpy potrafi być zmaganiem ze swoim zamknięciem i oporami. I co się okazuje wiele osób ma ten problem, dziś zadzwoniła do mnie bliska mi osoba i powiedziała : "Wiesz…mam duży problem z otworzeniem się na ludzi, często nie pokazuje siebie takiej jaka jestem, a przecież wiem, że jestem fajna i mogłabym się tym dzielić…lecz coś mnie nieustannie blokuje, albo się zamykam i czuje się skrępowana albo nakładam maski, a w nich z kolei zaczynam się dusić. Moi rodzice kiedy byłam mała zawsze mówili innym : 'Ona jest wstydliwa' i taki mój obraz został w mojej głowie. Jutro kiedy będę kupować bilet w autobusie trzymaj za mnie kciuki. Będziemy się wspierać"

Wspaniała miłość, sposoby na odniesienie sukcesu, szczęście jako naturalny stan człowieka - o tym między innymi mówią książki z dział rozwoju osobistego.

Ale zanim to wszystko zacznie działać, należałby ten umysł otworzyć na ludzi, a w pierwszej kolejności na siebie.

Tylko jak to zrobić ? Jak się otworzyć ?

Jak poczuć się dobrze ze sobą w towarzystwie innych, poczuć w końcu swoją spontaniczność i naturalność ?

Często nawet osoby, które gadają bez przerwy w towarzystwie i zachowują pozory luźnego podejścia do innych, są w środku przeraźliwie pospinane.

Nie chcę przeżyć życia, orientując się dopiero na jego końcu jak prosto można było się otworzyć na ludzi. Mam do powiedzenia i pokazania coś teraz, chcę przemówić moim językiem, moją spontanicznością jaką okazuję siedząc w bezpiecznym domu, osobom, które już bardzo dobrze znam, chcę to bezpieczeństwo i naturalność nosić ze sobą wszędzie. I dowiedzieć się w najbliższym czasie co stoi na przeszkodzie. Nie chce żeby okazje przemykały mi przed nosem przez mój brak zaufania i strach, co nie pozwala mi uwolnić tego czym chce się dzielić ze światem. Świat podda to ocenie i niech tak będzie, nie o to chodzi, chodzi jedynie o to, że to jest dla mnie wartościowe, że to jest moje i chce się tym dzielić.

2011-02-04T02:55:00.002+01:00

z lata..

2011-01-29T22:35:00.001+01:00

Ganek, och…wpada tu takie ciepłe letnie światło, słońce ogrzewa nam plecy. Siedzimy na przeciwko płyty gramofonowej która również pogilgotana promykiem słońca wydaje dźwięki, które wprowadzają nas w stan dalekich wędrówek i bliższych przyjemności dla których nawet nie znajduje słowa…ależ po co je nazywać…niektórych ze stanów nawet nie należy nazywać…one po prostu są. Siedzimy tak już z dobre 40 minut, w milczeniu, ale od czasu do czasu wracamy do bliższej jakże przyjemnej rzeczywistości i uśmiechamy się do siebie popijając mrożoną herbatę z kawałkami świeżo zerwanej mięty. Nic więcej nam nie potrzeba, świeże powietrze wpada przez drzwi ganku, muzyka roznosi się po ogrodzie, od czasu do czasu gdzieś ujada nasz pies i ptaki wsłuchane w płynącą muzykę ćwierkają tak jakby już znały ją na pamięć.

2011-01-29T21:46:00.001+01:00

Chciałabym żeby w mieście była wiosna, w górach zima, a pośród śniegu jedna ciepła, wysoka trawa, w której mogę się położyć jednocześnie będąc na koncercie depechów, zarazem będąc pijaną, leżącą na podłodze w mieszkaniu i płaczącą ze śmiechu z kimś z kim rozumiemy się bez słów. Jednocześnie chciałabym się wtulić w ciepłe ramiona. W tym samym czasie przyczepiając sobie lekkie białe skrzydła dzięki, którym będę mogła odlecieć w przestrzeń, w której nikt mnie nie znajdzie, zawisnąć nad oceanem, obserwować z góry bezkres, od czasu rozmawiając z nadmorskimi ptakami w ich ptasim języku. W tylu miejscach naraz..., chcąc uciec od zmęczenia.

2011-01-29T19:49:00.001+01:00

hah...no uwielbiam ich :)

2011-01-24T02:26:00.000+01:00

w góry, oj jak bardzo chce już w góry, miasto mnie zmęczyło, cały ten kurz, dym miasta wytrzeć o liście. wyjechać

Brat :)

2011-01-23T19:15:00.003+01:00

2011-01-18T01:40:00.002+01:00

"By zmienić świat,
Zacznij od jednego kroku,
Jakkolwiek mały,
Ten pierwszy jest najtrudniejszy.

Jak już zaczniesz iść,
będziesz dobrze chodził.
Mówiłeś, że nigdy tego nie robiłeś,
bo mógłbyś zginąć, próbując.
Bo mógłbyś zginąć, próbując.
Bo..."

2011-01-14T15:45:00.001+01:00

Uwielbiam, piękne...

2011-01-14T02:50:00.001+01:00

2011-01-11T00:40:00.003+01:00

przemykam przez puste, niebezpieczne ulice miasta wraz z muzyką. Prosta, szara, cicha droga do domu, w powietrzu miejski niepokój, kawałki butelek pękające pod podeszwami, papierosy spływające wraz z topniejącym śniegiem, niewyraźne oczy wystające z bram, kotów albo nieprzytomnych ludzi. Nie umiem się tu odnaleźć choć do domu droga jest prosta, czuje w jednym momencie nienasycenie, które przechodzi przez mój mózg wraz z mocnym dźwiękiem…och! jak mi brakuje…

2011-01-04T02:48:00.000+01:00

W całym mieszkaniu jest już ciemno...jak i w całej wsi, tylko lampka, która stoi przy mojej głowie daje lekkie światło jednocześnie ogrzewając mój pochylony czubek głowy. W uszy delikatnie wplątuje mi się gitara Gustavo - w sam raz na wieczorne wyciszenie. W to wszystko wmieszany jest jeszcze zapach swetra góralskiego czyli prawdziwej ostrej wełny...ach jak to dobrze, że mogę tu być- myślę sobie za każdym razem kiedy dociera do mnie ten owczy zapach. Po głowie jednocześnie plączę mi się najpiękniejszy wiersz o miłości Nerudy, który mogę czytać przynajmniej raz dziennie, oprócz tego szczypta tęsknoty i opowieść o odwadze którą przeczytałam dziś w książce "Quest", a którą chętnie się podzielę na początek nowego roku…

OPOWIADANIA O ODWADZE - Papierowe smoki.

Czy byłem odważny, kiedy jako pięcioletni chłopczyk musiałem sam, w mroźne zimowe wieczory, chodzić po mleko do sąsiedniego gospodarstwa i z pełną bańką wracać w ciemnościach do domu, gdzie z kolacją czekała na mnie rodzina?

Wydaje mi się, że uważałem się wówczas za bardzo dzielnego, nawet jeśli wyprawa kończyła się desperackim biegiem do utraty tchu aż do granic naszego ogrodu, gdzie w bezpiecznym, znanym otoczeniu z ulgą mogłem w końcu zwolnić. Nieniosące żadnych realnych zagrożeń wyprawy po mleko zamieniały się w niebezpieczne misje. Musiałem w pojedynkę stawiać czoło wszystkim przerażającym kreaturom, które zdawały się czaić za powalonymi wzdłuż drogi drzewami. I zawszę wracałem do domu zwycięsko.

Wspomnienie tych wypraw ożyło, kiedy trzydzieści lat później świętowałem z bliskimi przyjaciółmi chiński Nowy Rok. Jedliśmy kolacje w ich restauracji położonej w azjatyckiej dzielnicy miasta i przyglądaliśmy się odbywającej za oknami efektownej paradzie. Uwagę moją przykuły wspaniale wykonane i bogato zdobione, ogromne, papierowe, smoki. Wystawiane przez całe popołudnie, były teraz podpalane według jakiegoś żywego i radosnego rytuału. Zapytałem gospodarza, czy wie, jaka jest geneza tej dziwnej tradycji i jakie jest jej znaczenie

- To wyjątkowy dzień- zaczął. - Musimy przygotować się na wkroczenie w nowy rok. Do północy pozostało zaledwie kilka godzin.

Spojrzałem na niego pytająco.

- To już wiem - nieco zirytowała mnie jego skąpa odpowiedź. - Ale co to ma wspólnego ze smokami ?

Gospodarz spojrzał na mnie z rozbawieniem, doskonale zdając sobie sprawę z rosnącej we mnie niecierpliwości . Odstawił swoją miskę zupy, zdjął okulary i wskazał na zbierającą się właśnie na ulicy grupkę ludzi.

-Spójrz uważnie- polecił- Co widzisz ?

Ludzie utworzyli koło. W samym środku jakiś mężczyzna podpalał jednego z tych srogo wyglądających stworów. W jednej chwili delikatna struktura stanęła w ogniu i nadymając się niczym rękaw do wskazywania kierunku wiatru, próbowała wzbić się w powietrze. W końcu znikła jak kamfora.

- Smok symbolizuje nasze lęki-zaczął tłumaczyć Czang. - Wymyśliliśmy go, wykonaliśmy i żywiliśmy. Przedstawia nasze lęki, jak jak gdyby rzeczywiste do tego stopnia, że sami zaczęliśmy w nie wierzyć. Lecz są one jedynie fasadą- zwykłym wytworem naszej wyobraźni, który nie powinien nas zatrzymywać na naszej drodze. Zrobił pauzę, pozwalając, by słowa te do głębi nas przeniknęły. Po chwili wypił łyk herbaty i mówił dalej.

- Rytuał ten mów również o tym, że odwagi nie wolno mylić z brawurą. Czasami owszem, wiąże się ona z brawurowymi wyczynami i pogardą dla śmierci, lecz jest i druga strona medalu. Odwaga to także stawianie czoła ukrytym demonom, naszej ignorancji oraz lękom, których się wypieramy i które dotyczą spraw dla nas niepodważalnych. Przełom roku to doskonały moment, by sobie o tym przypomnieć. Poprzez rytualne palenie smoka przywołujemy nasze najgłębsze lęki i symbolicznie obracamy je w proch. Czyniąc to wkraczamy w nowy rok gotowi do przyjęcia wszystkiego, co z woli Wszechświata ma stać się naszym udziałem.

2010-12-23T23:10:00.002+01:00

Życzę Wam w te święta jak i w nowym roku miłośći, słodkiej miłości, miłości mocnej, miłości najprawdziwszej bo przecież to ona jest najważniejsza. Życzę Wam też żebyście ten stary rok zamknęli, wybaczyli, pogodzili się i weszli w nowy rok z nową energią, świeżą energią dzięki, której cudowne inspiracje będą się pojawiać na każdym kroku.

2010-12-23T00:38:00.004+01:00

Mam wrażenie że jestem jak T.D Lemon z 1900 człowiek legenda, próbujący pożegnać się ze swoim pływającym światem. Chryste… widziałeś te wszystkie ulice ? Same ulice. Są ich tysiące. Jak wybrać tylko jedną ? Jednego mężczyznę, jeden dom, jeden kawałek ziemi, by nazwać go własnym i jeden krajobraz by na niego patrzeć, jeden sposób by umrzeć. …i nawet nie wiesz gdzie to się wszystko kończy. A jeśli już jesteś przekonany, poczujesz, że to jest właśnie to, wtedy brak Ci odwagi, żeby zejść na ląd.

2010-12-21T00:53:00.002+01:00

Kiedy tylko mogę i gdzie mogę, namawiam ludzi do śmiechu. Bez niego nie ma zdrowia, sukcesów, uskrzydlającej miłości…Praktycznie nie ma niczego, na czym nam w życiu zależy.

Na jednym z turnusów oczyszczania wątroby pszesadziłam chyba w tych zachętach, bo któraś z kuracjuszek nie wytrzymała i zawołała:

-A z czego mam się śmiać, kiedy nie mam z czego się śmiać ?

- Z ołówka oczywiście!- wykrzyknęłam i natychmiast wypchnęłam sobie ołówek pomiędzy wargi i zęby tak, że rozciągnęły się w wymuszonym uśmiechu niemal od ucha do ucha. Wszyscy bez wyjątku gruchnęli śmiechem.

Innym razem namawiałam gorąco, aby codziennie, przy porannej toalecie, poprawiać samoocenę i programować pomyślność, mówiąc : jestem piękna wszystko mi się uda, czeka mnie szczęśliwy dzień…

Jak mam wmawiać w siebie takie rzeczy, kiedy z lustra patrzy na mnie osoba, która wcale mi się nie podoba ? - zapytała moją wciąż nieprzekonana do pozytywnego myślenia oponentka.

To niech pani zamknie oczy! - zawołałam bez chwili zastanowienia. Oczywiście dodałam zaraz, że żadnych braków urody w niej nie dostrzegam, więc nie ma powodu do zamykania oczy,, ale i tak zrobiło się wesoło.

I o to chodzi. Powtarzam - kiedy tylko możemy i gdzie możemy, śmiejmy się lub przynajmniej wykonujmy ćwiczenie z ołówkiem. Rozciągnięte usta dają znak mózgowi, aby zainicjował produkcje endorfin - hormonów radości więc może bez przyczyny ale samopoczucie i tak nam się poprawi. Pisze o tym z dwóch powodów od jakiegoś czasu nad Polską wisi gradowa chmura pesymizmu, czarnowidztwa, wzajemnych pretensji, podejrzliwości i zazdrości. Polak Polaki stał się wilkiem, co wszystkich rozsądnych ludzi napawa przerażeniem. Wiedzą dobrze, że otwieramy puszkę Pandory z samospełniającymi się przepowiedniami. Wszak takie mamy życie, jakie są nasze myśli. To one tworzą rzeczywistość. Ale jest i drugi powód - radosny. Odkryłam, że w naszej walce o pogodę ducha nie jesteśmy osamotnieni. W Łodzi powstało i coraz prężniej działa Centrum Promocji Śmiechu, świadczące radosne usługi dla sponurzałej ludności. Nie umiesz się śmiać- nauczą cię, nie masz z czego się śmiać - pokażą ci, że masz. Jak ? Ot np. ułożą cię na podłodze z grupą terapeutyczną i każą turlać się po innych. Nawet największy ponurak nie wytrzyma. Czy chce czy nie chce poczuje się radosnym przedszkolakiem. Mgr Hanna Mazerant, twórczyni łódzkiego Centrum Promocji Śmiechu, zachęca do zarządzania przez śmiech, czyli wprowadzenia radości do stresorodnych murów zakładów pracy. Powołuje się na badania, z których wynika, że 97 proc. kierowników firm w USA zgadza się z twierdzeniem, iż humor jest cenny w biznesie, a 60 proc. wierzy, że poczucie humoru może być decydującym czynnikiem, determinującym sukcesy, jakie dana osoba osiąga w pracy. Oczywiście nie może to być poczucie humoru "klasy" jednego z moich dawnych zwierzchników. Co roku na świąteczno-noworocznym spotkaniu z pracownikami witał nas następująco : rozglądał się po pokoju, gdzie wszyscy staliśmy stłoczeni, uśmiechał się i oświadczał :

- Nie wiedziałem, że jest was aż tylu, po Nowym Roku trzeba będzie pomyśleć o zwolnieniach….

Nam oczywiście po takim dowcipie nie było do śmiechu.

Hanna Mazerant twierdzi, że uśmiechamy się już w brzuchu marki, a potem rodzimy się, rośniemy i śmiejemy się ….coraz rzadziej.

Szkoda- mówi bo śmiech to najtańszy sposób, by poprawić nasze życie: łagodzi ból, pogłębia oddech, wzmacnia układ odpornościowy, pomaga odreagować stres.

Osoby uśmiechnięte dłużej zachowują młody wygląd, łatwiej nawiązują kontakty i budzą zaufanie. Dlatego, jeśli nie potrafisz się uśmiechać, powinieneś się tego nauczyć. W Indiach, kolebce tradycyjnej medycyny ( ajurwedy) znanych też z otwartości na wszystko , co wartościowe w innych systemach medycznych, dr Madan Kataria już w połowie lat 90. dwudziestego wieku zaczął organizować Kluby Śmiechu. Ich członkowie codziennie rano, przed pracą spotykają się w parkach, wykonują ćwiczenia oddechowe i rozciągające, ale przede wszystkim ćwiczenia oddechowe i rozciągające, ale przede wszystkim śmieją się wspólnie na różne sposoby. Znany śląski pianista, profesor Akademii Muzycznej w Katowicach, poprawie sobie humor, oglądając utrwalone na taśmie odcinki " Rodziny Zastępczej" Namawiam was do zakładania towarzyskich Klubów Śmiechu, kupowanie płyt z kabaretowymi nagraniami ( "Sęk" w wykonaniu Dziewońskiego i Michnikowskiego powinien być w każdym domu! ), w ostateczności do robienia głupich min ( świetnie gimnastykują mięśnie twarzy) Namawiam was po prostu na na zastąpienie mody na sukces, modą na humor, bo sukces i tak przyjdzie, gdy będziemy gotowi.
Nina Grella

2010-12-17T20:55:00.001+01:00

2010-12-14T17:44:00.003+01:00